In memoriam: mevrouw Haerens

August 23, 2019

Op maandag 22 juli 2019 weerklonk in de parochiekerk van Erondegem het ‘In Paradisum’ waarmee Mevrouw HAERENS, onze oud-directeur, ten grave gedragen werd. Een strikt intiem afscheid, enkel omringd door haar familie. Zo had ze het zelf gewild : geen overlijdensaankondiging, geen gedachtenisprentjes. Enkel een mededeling na haar begrafenis.

Een ‘In memoriam’ aan haar wijden, is niet meteen een eenvoudige opgave: hier moeten verschillende lagen van haar persoonlijkheid worden aangeboord, tegelijk beseffend dat men tegen het mysterie botst dat ze soms voor ons en wellicht ook ergens voor zichzelf was.

Na het overlijden van haar zus moest ze in het ziekenhuis worden opgenomen en later in een verzorgingsinstelling. Alles werd plots totaal anders. Ook het huis en de mooie tuin die haar zo dierbaar waren, moest ze achterlaten. Die hele omwenteling, samen met het verlies van haar zus, is haar pijnlijk zwaar gevallen. Alsof haar leven daar tot stilstand kwam. Ze trok zich terug in haar kamer, negen jaar lang omringd door de dagelijkse aanwezigheid en toewijding van haar nichtje.

Toen haar gezondheid tijdens de laatste weken verslechterde, mocht ze in alle oprechtheid vragen: ‘Heer, het is genoeg geweest, laat uw dienares in vrede gaan…’ Ze werd 95.

Mevrouw Haerens was een uiterst intelligente vrouw. Als biologe cirkelde haar belangstelling rond alles wat met wetenschap te maken had en… bovenal met wiskunde. Daar had ze een boontje voor! Daar moesten de beste uren van de schooldag aan besteed worden.

Ze was ook de ‘administrator’ die haar schoolwetgeving door en door kende en tevens met veel wijsheid en inzicht de financiële middelen van de school beheerde en er op toezag dat men op dat vlak nooit in de problemen kwam. Tot op de cent eerlijk ook.

Ze had een eindeloos puzzelgeduld. Toen er nog geen computerprogramma’s bestonden om een moeilijk en omslachtig lessenrooster in elkaar te steken, heeft ze zich dagen en uren over het lange ‘lessenroosteraccordeon’ gebogen om alles op de juiste plaats te krijgen. En wanneer sommige leerkrachten haar vroegen om voor hen een gunstiger oplossing te vinden, heeft ze vaak, tot laat in de avond, daar thuis zitten aan dokteren. Dan kwamen haar medeleven en begrip op de voorgrond.

Mevrouw Haerens was opgegroeid in een oerdegelijk, klassiek en rechtlijnig milieu. Ze hield niet van tierlantijntjes, ze was ook erg gereserveerd in het uitdrukken van haar gevoelens.

Toch had ze een fijne neus voor grote Kunst: daar kon ze echt van genieten. En ook van haar tuin. Ze ‘prutste’ er graag in, zoals ze zelf zegde, het was haar ontspanning. Maar die tuin moest er dan ook steeds ‘pico bello’ uitzien!

Het beeld dat elke leerkracht of oud-leerlinge zich meteen van haar voor de geest kan roepen, is dat van de dame in het perfect zittende mantelpakje, rechtlijnig en geraffineerd. Dat was de stijl waaraan ze altijd trouw bleef.

Achter deze strengheid, enigszins stugheid soms, ging echter een gul en warm hart schuil. In alle stilte en bescheidenheid heeft ze veel goeds gedaan. Daar hoefde geen haan naar te kraaien.

Mevrouw Haerens leefde voor haar HUMANIORA. Daarheen gingen al haar energie en inzet. Samen met Zuster Marie-Pia en een groep gedreven en toegewijde leerkrachten heeft ze de afdeling uitgebouwd en het middelbaar onderwijs voor meisjes binnen onze school op een hoog niveau getild.

Velen mochten daarvan de vruchten plukken. Ze had ook de durf en het lef om te beginnen met de uitbreiding en de verbetering van de gebouwen. Gemakkelijke tijden waren het niet altijd en er kwam telkens veel denk- en telwerk aan te pas.

Ze was ook een vrouw met een sterk karakter: ze wist wat en hoe ze het wilde en week daar niet gemakkelijk van af. Maar daarnaast beschikte ze ook over een gezonde dosis humor en soms werd er wel tot tranen toe gelachen. Ook dat kon!

Het is jammer dat het uitdrukken van gevoelens haar zo moeilijk lag want hierdoor kwam ze vaak strenger of harder over dan ze in feite was. Wie haar binnenskamers kende, ontdekte soms heel onverwacht die heel andere kant van haar persoonlijkheid: bezorgdheid, begrip.

Wij blijven haar diep dankbaar voor haar jarenlange inzet, voor al wat ze voor de afdeling gedaan en betekend heeft. En vanuit die dankbaarheid bidden we:

Heer, neem haar op in uw Liefde, schenk haar Volheid van Leven in U.

E.Z. Myriam Ravijts



NOOT

Mevrouw Haerens had in de Humaniora van de DAMES VAN MARIA een zeer lange en uitgebreide loopbaan. Zij werd er lerares vanaf 1 februari 1947. Zij was er provisor (nu: adjunct-directeur) vanaf 1969-1970. Vanaf 1974-1975 tot 1988-1989 was zij directeur. Vanaf 22 november 1990 tot 2003 was zij voorzitter van het schoolbestuur van de VZW Humaniora Dames van Maria. Zij was ook bestuurder in de VZW Basisschool en Humaniora DvM bij de fusie in 2004 tot zij mij haar ontslagbrief bezorgde, gedateerd op 12 oktober 2007. FEBRUARI 1947 tot OKTOBER 2007 betekent EEN LOOPBAAN van ZESTIG JAAR.

Dhr. Paul Bracke 

Delen op Facebook
Delen op Twitter
Pinnen op Pinterest
Delen op Google+
Please reload

Meest bekeken post

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Recente posts

November 18, 2019

November 13, 2019

November 13, 2019

November 11, 2019

October 21, 2019

October 20, 2019

October 18, 2019

October 17, 2019

Please reload

Archief
Please reload

© 2009 - 2019 by Stijn De Moor // 2019-2020 by Kristin Droessaert - DvM Humaniora - Onderwijsstraat 2 - 9300 Aalst